Zabójczy pocisk
 |
| źródło |
Lubię opowiadania. Bardzo lubię antologie opowiadań różnych
autorów, którzy zajmują się na przykład jednym motywem.
Z sentymentem wspominam zbiory wydawane przed laty przez Fabrykę
Słów. Wówczas można było w nich znaleźć opowiadania bardzo dobre, przeplecione
perełkami. I tylko czasem coś słabszego. Z biegiem czasu, kiedy zapewne okazało
się, że to się sprzedaje, kolejne tomy znacząco traciły na jakości. Niemniej,
mimo bardzo wielu rozczarowań na tym polu (i nie chodzi tu tylko oczywiście o
wymienionego wyżej wydawcę) po takie książki sięgam chętnie.
„Zabójczy pocisk” to zbiór kryminalnych opowiadań piętnastu
autorów. Sporo z nich inspirowanych jest prawdziwymi wydarzeniami, zwykle tymi
najbardziej medialnymi, które zapewne większość z czytelników pamięta z
przekazów dziennikarzy.
Całość otwiera opowiadanie
Łukasza Orbitowskiego. Mamy historię rozpoczynającą się nawiązaniem do jednego
z najbardziej znanych dzieł popkultury, a następnie przenosimy się na
warszawską Pragę. Poznajemy bohaterów wywodzących się z tego środowiska i
historię ich życia, która zbiega się w miejscu, o którym większość z nas
słyszała w mediach. Opowieść to fabularne rozwinięcie jednego dramatycznego
wydarzenia. Moim zdaniem to opowiadanie jest świetne, doskonale napisane,
pełnokrwiste postaci mają swoje życie i emocje. Autor nie ocenia. On tylko
opisuje. Opisuje życie ludzi z tzw. marginesu. Robi to bez żadnej naiwności, za
to z szacunkiem dla każdego z nich. Opisuje to, co się działo (czy mogło się
dziać) zanim doszło do owej „godziny zero”. To fabuła , której nie zapomina się
dwie minuty po zapoznaniu się z nią, co dla mnie jest również wyznacznikiem
dobrze napisanej historii.
Również jednym z moim zdaniem lepszych jest „Telefon” Wojciecha
Chmielarza. To historia także wykorzystująca prawdziwe wydarzenia, ale autor
spojrzał na nie z nieco innej perspektywy. Generalnie W. Chmielarz staje się
tym autorem, którego zacznę polecać w ciemno.
Poziom trzyma Marta Guzowska ze swoją Simoną (choć cały czas dręczyło
mnie poczucie, że to opowiadanie już skądś znam) i Ryszard Ćwirlej.
Poza tym znajdziemy tu m.in.: dialog wewnętrzny morderczyni,
historię niedobranego małżeństwa, opowiadanie o planowanej na zimno zemście.
Dla mnie dużym rozczarowaniem była Puzyńska. I mimo mojej sympatii do zbiorków,
w tym przypadku nie dotrwałam do końca. Tych kilka lepszych całości nie
uratuje.
Za pointę
może służyć chyba takie podsumowanie. Jedno z opowiadań moją uwagę przykuło
tym, że od pewnego momentu myślałam tylko z niesmakiem „banał”,
„przewidywalne”, „no co za chała”. Zakończenie okazało się jednak bardziej
zaskakujące. Samo opowiadanie skończyło się w sposób przewidywalny, natomiast w
słowie wyjaśniającym autor doprecyzował, że ta historia wydarzyła się naprawdę.
W fabule nieco zmieniono szczegóły, ale zrąb opowieści to fakty z życia (a
właściwie kronik kryminalnych) wzięte. Co niestety potwierdza to, że życie
potrafi napisać najbanalniejsze scenariusze. Autorzy kryminałów muszą się
bardziej wysilić.
Z opowiadaniami zapoznawałam się w formie audiobooka. Tu każda z
historii czytana jest przez innego lektora (lub lektorkę, bo kobiecych głosów
mamy sporo). Realizacja trzyma poziom, kilka głosów miałam okazję słyszeć w
takiej roli po raz pierwszy.
Rafał Bielski "Skąd się bierze zło?
Łukasz Orbitowski "Stalowa. Baśń"
Remigiusz Mróz "Hakowy
Jakub Małecki "Puch"
Joanna Opiat-Bojarska "Przeznaczenie"
Wojciech Chmielarz "Telefon"
Olga Rudnicka "Byle do lata"
Katarzyna Puzyńska "Wszędzie krew"
Marta Guzowska "Plan B"
Magdalena Knedler "Jadzia Markowska"
Bartosz Szczygielski "Sprawiedliwość dla wszystkich", "Zero, zero osiem"
Ryszard Ćwirlej "Kto się boi Czarnej Wołgi?"
Robert Małecki "Kosa"
Małgorzata Rogala "Córka Koryntu i prawiczek"
Marta Matyszczak "Trup, którego nie ma"
Tomasz Siekielski "Że cię nie opuszczę aż do śmierci"
